Κάτι έχει αλλάξει στην ανθρωπότητα και δεν είναι η ιδέα μας. Παντού οι άνθρωποι μοιάζουν σα να είναι έτοιμοι να εκραγούν.
Είναι κοινό μυστικό ότι οι άνθρωποι γύρω μας, ακόμα και το στενό μας περιβάλλον, γίνονται ολοένα πιο απόμακροι και επιθετικοί. Όλοι αντιλαμβανόμαστε τη διαφορά αλλά κανείς δεν τολμά να το θίξει ως θέμα. Τα τελευταία χρόνια , αρχής γινομένης από την υποτιθέμενη πανδημία, επήρθε ένας καταιγισμός από δυσκολίες και προβλήματα, η μια κρίση διαδεχόταν την άλλη με υπολογιστική ακρίβεια που σκοπό είχαν να διαλύσουν τα ψυχικά αποθέματα των ανθρώπων , να γονατίσουν και να παραδοθούν στο έλεος των γεγονότων.
Και το κατάφεραν !
Άνθρωποι κοιτάζουν τον διπλανό τους χωρίς να τον βλέπουν
- Οι δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης, όπως το αυξημένο κόστος ζωής, οι γεωπολιτικές συγκρούσεις, η συνεχής συρρίκνωση της ατομικής ελευθερίας, η καταπάτηση των δικαιωμάτων, η απαξίωση που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας, αυξάνει την ευαλωτότητα στην κακή ψυχική υγεία και την ευερεθιστότητα. Η οικονομική πίεση και ο πληθωρισμός αποτελούν ισχυρούς πυροκροτητές θυμού, ιδιαίτερα όταν συνδέονται με την ανασφάλεια στην εργασία.
- Ψηφιοποίηση και Διαδίκτυο: Η ανωνυμία των διαδικτυακών πλατφορμών διευκολύνουν την εκδήλωση ακραίων και επιθετικών συμπεριφορών. Το διαδίκτυο μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Συχνά, άτομα που βιώνουν κοινωνικό αποκλεισμό στην πραγματική ζωή στρέφονται στην online επιθετικότητα για να ανακτήσουν μια αίσθηση ελέγχου.
- Περιβαλλοντικοί Παράγοντες: Η αυξημένη πυκνότητα πληθυσμού στα αστικά κέντρα και η έλλειψη προσωπικού χώρου, η απομάκρυνση από τη φύση, ο εγκλωβισμός από την έλλειψη εκτόνωσης και ψυχαγωγίας , η μοναξιά συνδέονται άμεσα με την αύξηση των επιθετικών τάσεων.
- Ψυχολογικοί και Βιολογικοί Παράγοντες: Η χρόνια κόπωση που προέρχεται από το κακοποιητικό περιβάλλον του εργασιακού χώρου, το άγχος και η έλλειψη ύπνου μειώνουν την ικανότητα αυτορρύθμισης των συναισθημάτων. Επιπλέον, η αίσθηση της ματαίωσης, της έλλειψης ελπίδας για μια μελλοντική βελτίωση οδηγούν σε απογοήτευση και παραίτηση.
Είμαστε στο κατώφλι μιας μεγάλης μεταμόρφωσης ατομικής και συλλογικής. Συγκυριακά είναι η στιγμή της μεγάλης αναμέτρησης του καλύτερου και του χειρότερου που κουβαλά μέσα της η ανθρώπινη υπόσταση.
Η σύγχρονη ζωή παρά τις ανέσεις και τις διευκολύνσεις που μας παρέχει , μας δημιουργεί ένα δυσβάστακτο βάρος. Οι απαιτήσεις αυξάνονται συνεχώς, Οι πληροφορίες δεν τελειώνουν ποτέ, το νευρικό μας σύστημα βρίσκεται διαρκώς σε εγρήγορση και υπερένταση. Μια πίεση παραμονεύει σα” δαμόκλειος σπάθη” πάνω από τα κεφάλια μας ζητώντας μας όλο και περισσότερα. Αυτό το άγχος διεισδύει μέσα και δηλητηριάζει την ύπαρξη μας. Γίνεται μια μαζική παράκρουση, μια συλλογική κόπωση, μια σιωπηλή εξάντληση που μας φέρνει στο επόμενο στάδιο.
Γιατί η δράση γεννάει την αντίδραση.
Σε ένα σκληρό κόσμο γινόμαστε σκληρότεροι και εμείς.
Σε εποχές μεγάλων αναταραχών η κοινωνία χωρίζεται πάντα σε δυο κατευθύνσεις
Η μια θα προχωρήσει με βάση τις επιταγές , βουλιάζοντας στο κυνισμό, στον εγωισμό και την εχθρότητα, χάνοντας κάθε ανθρώπινο στοιχείο και η άλλη που θα διαλέξει τη καθαρότητα, την συμπόνια, θα τηρεί τα όρια και τον σεβασμό και θα φέρεται με ευγένεια σε όσους είναι έτοιμοι για καυγά. Η καλοσύνη, η αγάπη, η ομόνοια θα είναι πάντα ικανές να διαλύσουν το σκοτάδι.
Ναι , οι άνθρωποι έχουν αλλάξει αλλά αυτό δεν είναι το τέλος. Είναι ένα πέρασμα , μια μετάβαση για κάτι καινούριο.
Πριν φτάσουμε στο τέλος του τούνελ, περνάμε από στενωπούς, από δοκιμασίες. Όμως ο καλός ο καπετάνιος στην φουρτούνα φαίνεται.
Θα αφήσουμε το φόβο να μας κυριεύσει, την πικρία να μας σκληρύνει ή θα διαλέξουμε την ειρήνη και την ανθρωπιά να μας καθοδηγεί;
Αν μείνουμε προσηλωμένοι στην αλήθεια τίποτα δεν μπορεί να μας ταράξει. Αν δώσουμε απλόχερα αγάπη αγάπη σε ένα κόσμο που την χρειάζεται απελπισμένα ένα καλύτερο αύριο μας περιμένει.
Το ζήτημα είναι εσύ τι θα διαλέξεις; την αρετή ή την κακία; το φως ή το σκοτάδι;
